دیدم تو خواب وقت سحر شهزاده ای زرین کمر

نشسته رو اسب سفید میومد از کوه و کمر

می رفت و آتش، به دلم میزد نگاهش

**************

کاشکی دلم رسوا بشه، دریا بشه

این دو چشم پر آبم

روزی که بختم وا بشه، پیدا میشه

اون که اومد تو خوابم

**************

شهزاده رویای من، شاید تویی

اون کس که شب در خواب من آید تویی، تو

**************

از خواب شیرین، ناگه پریدم

او را ندیدم دیگر کنارم، به خدا

جانم رسیده از غصه برلب

هر روز و هر شب، در انتظارم، به خدا

من دستهایش ا گرفته بودم

مدتی طولانی ، خیلی طولانی تر از زمانی که اصحاب کهف در غار بودند.

همدیگر رو نگاه کردیم شاید قرنها طول کشید.

و وقتی که سکوت شکسته شده بود من خودم را در میان دشتی پر از گل

دیدم که می گفتند بهشت است .

و او در میان فرشتگان رقص و پایکوبی می کرد

و یادش نبود کسی اینجا میان این همه گل منتظرش مانده.

گفت فرق رويا با آرزو چيست ؟

 گفتم آرزو يک حقيقت نزديک است ولي رويا يک آرزوي شيرين دست نيافتني .

 گفت من رويا هستم يا آرزو؟

 گفتم روياي که به حقيقت پيوستن آن يک آرزوي شيرين است

نگاه ساکت باران به روي صورتم دردانه مي لغزد

 ولي ياران نمي دانند که من دريايي از دردم

 به ظاهر گرچه مي خندم ولي اندر سکوتي تلخ مي گريم

نشسته بود روي زمين و داشت يه تيكه هايي رو از روي زمين جمع مي كرد.


بهش گفتم: كمك نمي خواي؟ گفت:نه.


گفتم: خسته مي شي بذارخوب كمكت كنم ديگه.

گفت: نه خودم جمع مي كنم.

گفتم:حالا تيكه ها چي هست؟بد جوري شكسته معلوم نيست چيه؟


نگاه معني داري كرد و گفت:قلبم. اين تيكه هاي قلب منه كه شكسته. خودم بايد جمعش كنم


بعدش گفت : مي دوني چيه رفيق؟آدماي اين دوره زمونه دل داري بلد نيستن.


وقتي مي خواي يه دل پاك و بي ريا رو به دستشون بسپري هنوز تو دستشون نگرفته

ميندازنش زمين و مي شكوننش......


ميخوام تيكه ها ش رو بسپرم به دست صاحب اصليش اون دل داري خوب بلده


آخه مي دوني اون خودش گفته كه قلبهاي شكسته رو خيلي دوست داره

ميخوام بدم بهش بلكه اين قلب شكسته خوب شه.

تيكه هاي شكسته ي قلبش رو جمع كرد و يواش يواش ازم دور شد. و من توي اين


فكر كه چرا ما آدما دل داري بلد نيستيم موندم

دلم مي خواست بهش بگم خوب چرا دلت رو مي سپردي دست هر كسي؟

انگاري فهميد تو دلم چي گفتم. بر گشت و گفت: دلم رو به


دست هر كسي نسپردم اون براي من هر كسي نبود.


گفت و اين بار رفت سمت دريا ............

 اونی که گفته بود پیشم می مونه

 کسی که من دلم می خواد همونه

اونی که تو پاییز واسم قسم خورد

فقط با من همیشه مهربونه

 اون کسی که با ذوق و شوق به من گفت

باید که وایساد جلوی زمونه

اونی که گفت قسمت همش دروغه

یه چیزیه درست مث بهونه

 اونی که ماجرای عاشقیشو

گلدون اطلسی مونم می دونه

اون کسی که می گفت ستاره هامون

 تو بهترین نقطه ی کهکشونه

اون که می گفت توکل دوتامون

به لطفای خدای آسمونه

اون که می گفت دق می کنه اگر که

 پای کس دیگری در میونه

اون که می گفت چاره فقط سکوته

واسه جواب حرف عاشقونه

نمی دونم چی شد که رفت و آخر

پیغام فرستاد من می رم دیوونه

 

غنچه از خواب پرید و گلی تازه به دنیا آمد

 

  خار خندید و به گل گفت :سلام و جوابی نشنید خار رنجید ولی هیچ نگفت

  

 ساعتی چند گذشت گل چه زیبا شده بود دست بی رحمی آمد نزدیک ؛

 

گل سراسیمه زوحشت افسرد

  

لیکن آن خار در آن دست خلید وگل از مرگ رهید

 

  صبح فردا که رسید خار با شبنمی از خواب پرید

 

گل صمیمانه به خار گفت: ای دوست سلام

 ای کا ش .......

ایکاش در چشم هایت تردید را دیده بودم

یا از همان روز اول از عشق ترسیده بودم

ایکاش آن شب که رفتم از آسمان گل بچینم

جای گل رز برایت پروانگی چیده بودم

گل را به دست تو دادم حتی نگاهم نکردی

آن شب نمی دانی اما تا صبح لرزیده بودم

آن شب تو با خود نگفتی که بر سرمن چه آمد

با خود نگفتی ز دستت من باز رنجیده بودم

انگار پی برده بودی دیوانه ات گشته ام من

تو عاشق من نبودی و دیر فهمیده بودم

از آن شب سرد پاییز که چشم من به تو افتاد

گفتم ایکاش شب ها هر گر نخوابیده بودم

از کوچه که می گذشتیم حتی نگاهم نکردی

چشمت پی دیگری بود این را نفهمیده بودم

آن شب من و اشک و مهتاب تا صبح با هم نشستیم

ایکاش یک خواب بد بود چیزی من دیده بودم

تو اهل آن دوردستی من یک اسیر زمینی

عشق زمین و افق را ایکاش سنجیده بودم

بی تو چه شبها که تا صبح در حسرت با تو بودن

اندوه ویرانیت را تنها پرستیده بودم

وقتی صدا کردی از دور با عشوه ای نادرت را

آن لهجه نقره ای را ایکاش نشنیده بودم

انگار تقصیر من بود حق با تو و آسمان است

وقتی که تو می گذشتی از دور خندیده بودم

اما به پروانه سوگند تنها گناهم همین ست

جای تو بودم اگر من صد بار بخشیده بودم

باید برایت دعا کرد آباد باشی و سرسبز

ایکاش هرگز نبینی چیزی که من دیده بودم

اندوه بی اعتنای چه یادگار عجیبی ست

اما چه شب ها که آن را از عشق بوسیده بودم

حالا بدان تو که رفتی در حسرت بازگشت

یک آسمان اشک آن شب در کوچه پایشده بودم

هر گز پشیمان نگشتم از انتخاب تو هرگز

رفتی که شاید بدانم بیهوده رنجیده بودم

حالا تو را به شقایق دیگر بیا کوچ کافیست

جای تو بودم اگر من این بار بخشیده بودم